Hier blogt
Helpende V Els

tafel fuchsia

Ervaringen van cliënten gebruik ik alleen na hiervoor toestemming te hebben gevraagd. De meeste verhalen komen uit mijn dagelijkse leven wanneer ik niet achter mijn buro te vinden ben.

Bijzondere vakantieherinnering


6 september 2018

Ik ben weer teruggekomen van vakantie met veel mooie herinneringen aan leuke Franse stadjes, de mooie natuur, de Franse wijn en het eten, dat daar ook altijd veel lekkerder smaakt dan thuis. Maar ook met mooie herinneringen aan mensen. Over een daarvan wil ik schrijven, omdat zij mij zo deed denken aan mijn cliënten thuis. Sommige van hen vinden vakantie maar moeilijk en alleen het idee al jaagt hen angst aan. Het reizen, contact met vreemde mensen, het onvoorspelbare en de lege tijd die gevuld moet worden. Maar als ze het toch willen proberen, denk ik graag met hen mee over manieren waardoor het een positieve ervaring kan zijn en de stress beperkt blijft. Hier heb ik al eens over geschreven in een eerder blogbericht. Deze zomer had ik het gevoel getuige te zijn van de uitvoering van de vakantieplannen van zo iemand.

Ik zag een jonge vrouw van rond de 30. Zij zat alleen aan een tafel, het eten was blijkbaar al besteld, maar de wijn moest nog gekozen. Hier had ze veel tijd voor nodig. Ze liet zich uitgebreid informeren over de verschillende prijzen en kwaliteiten. Haar blik stond op neutraal; het nerveuze meisje dat er alleen voor stond wat de bediening betreft, bleef beleefd en vriendelijk. Van het grote aantal wachtenden om haar heen leek de gast zich niet bewust. Zonder glimlach of woord van dank nam zij haar maaltijd en de wijn in ontvangst. Ze staarde voor zich uit terwijl zij at en dronk. Hierna bekeek zij een folder en liep weg. Ze groette niemand, keek niemand aan.

Ze viel mij op door zo nadrukkelijk geen contact met anderen te maken. Ik werd geraakt door een onbestemd gevoel van eenzaamheid en ook door iets van moed of dapperheid. Alsof zij zich voor had genomen om op vakantie te gaan, een studie gemaakt had van wat daar zo ongeveer bij hoorde en dit plan vervolgens met grote nauwgezetheid aan het uitvoeren was. Ik moest de neiging onderdrukken om haar aan te moedigen, van Bravo! Goed zo! Ga zo door, je kunt het!
Zonder bewust naar haar op zoek te gaan, kwam ik haar daarna vaak tegen. Ik zag haar in de middag met een rugzak vertrekken voor wat een wandeling zou kunnen zijn. Ook bij het zwembad, waar ze een aantal baantjes heen en weer zwom en wat om zich heen keek naar de bergen in de verte om daarna weer weg te lopen. Ook zag ik haar toevallig uit haar tentje komen. Dat tentje stond er ook al zo aandoenlijk bij.
Een paar avonden later, weer op hetzelfde campingterras, zag ik haar weer. Ze zat nu aan een lange tafel, waar niemand bij aan schoof, met alleen ’n glas wijn en een aantal ansichtkaarten. Ze beschreef ze nauwkeurig, waarbij ze met tussenpozen voor zich uit staarde. Ik kon niet nalaten te denken: “ach, ze doet nu het onderdeel ansichtkaarten versturen. Dat hoort ook bij een vakantie natuurlijk”! En weer gaf ik haar innerlijk een compliment.
Ik was dan ook ronduit opgetogen de dag dat zij mij aankeek en mij teruggroette toen ik haar tegenkwam bij het toiletgebouw. Alsof ze me wilde belonen voor het feit dat ik zo met haar meeleefde. De dag daarna was haar tentje weg.
In al mijn beroepsgedeformeerdheid was ik echtblij en trots op haar. Ze zou mijn cliënt geweest kunnen zijn die opzag tegen de vakantie en het toch had aangedurfd te gaan.
Zij is mijn cliënt niet en misschien zat ik er wel helemaal naast. Maar aan iedereen die zijn vakantie-angst heeft overwonnen, wil ik laten weten dat ik er bewondering voor heb en aan iedereen die het nog niet aandurft, houd goede moed, misschien moet je jouw eigen vorm van ontspanning nog vinden en wie weet lukken je plannen volgend jaar wel!

Werken vanuit huis in Lisse


12 juni 2018

Werken vanuit huis in Lisse

Ik had een nieuw bericht beloofd als ik eenmaal gesetteld was in mijn nieuwe werkomgeving. En ook al is het nog niet helemaal af, het is zover en echt heerlijk om in je eigen huisje aan tafel te werken terwijl je uitkijkt op de tuin.
Er moet nog wel van alles gebeuren. De internetverbinding is niet ok, de nieuwe bank heeft een superlange levertijd en de perfecte kast heb ik nog niet gevonden.

In de tussentijd krijg ik interieuradviezen van mijn cliënten. Heel belangrijk, want zij moeten zich er natuurlijk wel op hun gemak voelen. Daarom weet ik nu dat het vooral niet te wit mag worden, want het is dus zeker niet de bedoeling dat mensen het idee willen krijgen dat ze bij een dokter op bezoek komen. Had ik dus net die gekleurde oude stoelen weggedaan en vervangen door lekker strakke witte exemplaren…
De volgende interessante opmerking ging over het geluid. Het klinkt een beetje hol en het voelt alsof het teveel terugkaatst en dat voelt niet prettig aan super gevoelige oren hebt. Ja, dat is lastig… Misschien een wandkleed ophangen…En de kleur hardblauw voor de deurmat in combinatie met wit werd ook afgekeurd als te fel aan de ogen.

Ik ga er zeker iets mee doen al blijf ik natuurlijk ook altijd een beetje eigenwijs.
Met deze adviezen wordt mijn ruimte in elk geval meer autismevriendelijk. Dus meer kleur, niet te kaal en ook meer wandbekleding. Ik vind het helemaal prima.
En ik maar bang zijn dat het te gezellig, niet-zakelijk en te druk zou worden.
Zo zie je maar, altijd eerst even overleggen en vragen of het wel klopt wat je denkt.
Binnenkort volgt een foto!

De Praktijk verhuist van Den Haag naar Lisse


17 februari 2018

Het heeft lang geduurd, maar eindelijk heb ik nu mijn berichtje klaar over de verhuizing van mijn praktijk naar Lisse. Per 1 april heb ik mijn werkruimte aan Beeklaan 415 opgezegd en ga ik hiermee verder in Lisse. Je zou het een doorstart of een hernieuwd begin kunnen noemen. Een hernieuwd begin in het huisje in de achtertuin van mijn nieuwe huis.

Het is eigenlijk een langgekoesterde wens om op zo’n manier te werken. Aan huis, maar toch niet in je eigen huis en buiten de deur, maar dan weer zo dichtbij dat je gemakkelijk kunt overstappen van privé naar werk en omgekeerd.
Sinds juni woon ik al in Lisse en ik ben er nu zo langzamerhand aan toe om deze stap te zetten. Het is niet gemakkelijk en ik heb er wel wakker van gelegen.
Afscheid nemen blijft moeilijk. Ook al neem je de tijd en maak je samen een afbouwplan. Maar als systeemtherapeut geloof ik in het meenemen van elkaars invloed en ook al neem je maar een heel klein stukje mee, het werkt door in je systeem. Dus bij het afscheid houdt de wederzijdse beïnvloeding niet op. Ook ik neem waardevolle indrukken mee van mijn cliënten die mijn therapeutzijn blijven beinvloeden.
Mijn eerstvolgende blog zal dus waarschijnlijk over Lisse gaan. En ook hoe, wat en waar precies zal voor 1 april op de website worden vermeld. Nog heel wat te doen dus. Tot snel. Ik verheug mij op een nieuw begin!

Op vakantie met n toolkit


6 augustus 2017

Het is weer vakantie en voor de meeste mensen is dat iets waar je je al lang van tevoren op verheugt.
Als je autisme hebt, is dat niet vanzelfsprekend. Dan zie je er soms vreselijk tegenop en ben je blij als het weer voorbij is. Maar ook als je wel graag op vakantie wilt gaan, kunnen er zoveel dingen zijn die je moeilijk vindt dat je liever thuis blijft.

Met vakantie gaan houdt meestal nogal wat verandering in en is tamelijk onvoorspelbaar en daar houden mensen met autisme niet zo van.
Er is natuurlijk niks mis mee als je lekker thuis wilt blijven en daar van geniet. Sommige cliënten willen echter toch hun grens verleggen en iets gaan doen wat ze eigenlijk een beetje moeilijk of eng vinden, zoals op reis gaan in groepsverband en naar een onbekende plek.

Vragen waar ze mee worstelen zijn: hoe bewaak ik m’n grenzen en voorkom ik dat ik te moe word? Mag ik me afzonderen en hoe pak ik dat aan? Als ik een kamer moet delen hoe bespreek ik dan met mijn kamergenoot waar ik last van heb? Hoe begin ik een gesprek met een wildvreemde en wat doe ik als ik last krijg van paniekgedachten? Wat kan ik er aan doen om weer rust in mijn hoofd te krijgen? En hoe zorg ik ervoor dat ik al die tips niet vergeet als ik eenmaal daar ben?

Het is altijd weer een uitdaging om er samen achter te komen wat kan helpen om de spanning te verminderen. Iedereen heeft zijn eigen recept en het helpt als je een beetje buiten de box durft te denken. Wat maakt t bijvoorbeeld uit als je je eigen beker, placemat met bijpassende servetten voor je op tafel legt bij het ontbijt in het hotel? De meeste mensen doen dat niet, maar als jij daar blij van wordt, wat houdt je tegen? En waarom niet vragen of je op je kamer kunt ontbijten als je nerveus wordt van een ontbijtbuffet in een enorme zaal met felle belichting? En wat geeft het als jij tijdens de groepswandeling graag een poosje met een koptelefoon op naar je lievelingsmuziek aan het luisteren bent? Als je het maar even bespreekt dan willen mensen graag rekening met je houden.

Een mevrouw met een overgevoeligheid voor geuren nam geurstokjes mee op reis en besprenkelde enkele sjawltjes met haar lievelingsgeur om zich meer op haar gemak te voelen en steeds een stukje thuis te blijven ruiken.

Het is een beetje zoeken, maar met wat tijd en moeite lukt het om samen een persoonlijke “eerstehulp -bij –vakantiestress-toolkit” samen te stellen.

Op dit moment geniet ik van de reisverslagen die een cliënt me met enige regelmaat doorstuurt. Hij had begin dit jaar het plan opgevat een verre reis te gaan maken en rijdt nu al weken met een groepje medestudenten door Oost-Europa. Om zijn sociale angst te overwinnen heeft hij gebruik gemaakt van een van zijn sterke kanten, zijn belangstelling voor andere culturen en talen en zijn vaardigheid als autobestuurder. Tijdens het autorijden heeft hij geen last van enige spanning, omdat hij een duidelijk doel heeft waar hij zich op kan concentreren en hij geniet van het rijden. Een ander duidelijk doel is het ophalen van een medestudent op een afgesproken tijdstip. Om de reis te doen slagen, heeft hij zich grondig voorbereid. Hij heeft zelfs de taal geleerd.

Ik ben erg trots op hem en vind het heerlijk om hier als therapeut ook een kleine bijdrage aan geleverd te hebben.
Aan het einde van deze maand ga ik ook met vakantie; ik ben nog bezig met het samenstellen van mijn eigen toolkit. Eigenlijk voor iedereen een goed idee!

school en autisme; over omwegen


27 november 2016

SCHOOL EN AUTISME; over omwegen

Je kunt merken dat scholen sinds de wet passend onderwijs meer aandacht voor autisme hebben. De leerling met ass krijgt bijv. een plekje vooraan in de klas, extra tijd bij een toets en er zijn aanpassingen mogelijk bij samenwerkingsopdrachten. Als dat soort dingen niet volstaat wordt individuele begeleiding aangevraagd in de vorm van een wekelijks gesprekje met de leerling. Ook wordt altijd een voorlichting aan docenten afgesproken. Maar dat wil vaak niet lukken. Er is geen tijd, want leraren hebben het al zo druk of het is overbodig want men weet het al.

(Voor het eerste argument heb ik alle begrip. Ik ben er echter van overtuigd dat het geen overbodige luxe is, dat het loont en dat zowel school, docenten als de betrokken leerling er van zullen profiteren.)

Dus blijft het helaas vaak bij gesprekjes en hoor ik de leerling vertellen dat hij een opdracht niet kan maken omdat hij moet kiezen uit 5 opdrachten die op een site staan. Welke moet hij kiezen? Ook moet hij een grappig filmpje maken, maar wat vindt de docent grappig? Over een ander kind lees ik in Magister dat klas en docenten zich ergeren aan zijn bemoeizucht. Zodra iemand zich niet aan een regel houdt, zegt hij er iets van. En bij een samenwerkingsopdracht neemt hij meteen de leidersrol op zich en anders gaat hij zitten vervelen. Alles goed en wel met dat autisme, maar daarom hoeft hij nu niet steeds de baas te gaan spelen. Dat moet hem maar eens duidelijk gemaakt worden. Kan dat niet bij zo’n individueel begeleidingsgesprekje? Tsja…..

Soms gaan dingen via een omweg en in dit geval had ik onwijs geluk met de leerling in kwestie. We waren in gesprek over hoe zijn autisme er nu precies uit ziet aan de hand van de brain blocks methode. Na de tweede keer stelde hij voor dat ik dat ook eens in de klas zou komen doen tijdens de mentorles. Dat leek me een heel goed plan. Onmiddellijk stormde hij de kamer uit om het te regelen met de mentor. Die snapte wel niet precies wat er zou gaan gebeuren, maar vond het meteen goed. Geweldig.

Zo stond ik een paar dagen later met mijn twee hoofden, blokjes- en balletjesbrein voor de klas. Mijn leerling glunderend en toch een ietsje nerveus naast mij. Tijdens de presentatie beantwoordde hij open en eerlijk alle vragen die er kwamen uit de klas. Ik kon merken dat ze oprecht geïnteresseerd waren. Ook moeilijke zaken kwamen aan de orde, zoals plagen dat soms wel eens pesten wordt en het de baas spelen en waar dat vandaan komt en ook hoe je daar anders op zou kunnen reageren. Wat helpend was en wat juist niet. Ik was verschrikkelijk trots op mijn leerling die het allemaal kon verdragen wat er over hem verteld werd en zoveel over zichzelf durfde te laten zien. Ook een compliment aan deze klas en docent dat hij hen zo vertrouwde.

Het werd een mooie en gelijkwaardige uitwisseling en ik denk dat er meer begrip voor elkaar is ontstaan. Ook de mentor was positief. Zij stelde voor ook zo’n voorlichting voor docenten te houden. Zij ging dit meteen bepleiten. Een hoopvol geluid.

Na de les kwam er nog een meisje naar me toe. “Mevrouw, mijn vader en broer hebben ook autisme”. “O” zei ik,” dan weet jij er vast al veel van, vond je dat het wel een beetje klopte?” “Ja, hoor mevrouw. Bij ons staat alles thuis altijd helemaal netjes opgesteld, zoals mijn vader het fijn vindt en het kan niet zomaar anders, want dan wordt het te druk in zijn hoofd. Dus dat klopte helemaal!”

Na dit alles ging ik geheel gelukkig naar huis. Ook omwegen zijn de moeite waard.

Weer zin in schrijven


2 november 2016

De zomervakantie is al weer lange tijd voorbij en ik heb nog steeds een beetje heimwee naar Frankrijk en naar de tent. Naar het mooie weer, de leuke marktjes, de aardige mensen en het aanlummelen.
Ik was oververmoeid geraakt voor de vakantie, moest het kalm aan doen en zag daar best wel tegenop, maar het was een groot succes dat kalm aan doen.

Begin september ben ik weer begonnen met het zien van cliënten. Ze hebben allemaal heel geduldig op me gewacht tot ik weer zo ver was en me van harte beterschap gewenst en zelfs schreef iemand hoera! Vandaag ga ik weer naar HelpendeEls! Hoe leuk en lief is dat…

Fijn om weer aan het werk te zijn, maar toch raakte ik maar niet in stemming om een nieuw blogbericht te schrijven. Ik had er net niet het goede gevoel voor. Nu is dat opeens terug.

Ik weet ook waardoor. Ik las namelijk een boekje, helemaal niet zo bijzonder misschien, een verzameling collumns. Niet eens nieuwe, maar oud. Geschreven door Martine Bijl. In de inleiding van dit boekje – Hindergroen – las ik dat ze er zelf ook nogal verbaasd over was om opeens door een uitgever benaderd te worden. Ze schreef dit toe aan het feit dat ze opeens in de picture was geraakt door haar rol als presentatrice in Heel Holland Bakt. Ik keek er graag naar op zondag. Maar opeens was ze van het scherm verdwenen en bleek ze getroffen te zijn door een hersenbloeding. Ze kon heel lang helemaal niks meer en dat het boekje er toch gekomen is, vind ik een hele prestatie. Ze heeft er een mooie in- en uitleiding bij geschreven en het opgedragen aan haar man Berend.

Ik neem mijn petje voor haar af en kan het lezen van haar boekje van harte aanbevelen. Haar verhalen zijn soms echte pareltjes, waar ik ontzettend om moest lachen of die me ontroerden. Zo heerlijk die milde zelfspot en dat spoortje villein. Over die nare gebeurtenis die haar leven grondig kwam verpesten, valt niet zoveel te lezen, maar ze vertelt er toch net genoeg over in haar in- en uitleiding. Ik hoorde iemand hierover zeggen: dat zou ik nou nooit willen delen met heel Nederland! Nou, dat ben ik totaal niet met die iemand eens. Ik vind het onwijs knap en dapper dat ze er wel iets over schrijft. Het is maar heel summier maar het zijn net de juiste woorden. Ik ben blij voor haar dat het weer wat beter gaat. En toen ik de opdracht las “ Voor Berend” sprongen de tranen in mijn ogen.
Zij is mijn stille heldin.

En wat het schrijven van blogberichtjes betreft, daar heb ik weer zin in!

Moederdag


9 mei 2016

Het is moederdag en als moeder van een kind met autisme moet je soms een beetje creatief zijn en net op een andere manier open staan om te kunnen zien dat je een cadeautje ontvangt.

Als voorbeeld vertel ik graag het verhaal van een moederdag met mijn zoon Timo enkele jaren geleden.

Hij had zich netjes aangekleed voor de gelegenheid. Hij zag er fris gewassen uit, zijn haar in een staart en zijn tanden gepoetst. Hij liet ze nog even extra goed aan mij zien. “Kijk mam, speciaal voor jou wel 20 minuten gepoetst; wat vind je er van; ben je er niet blij mee dat ik er speciaal voor jou zo netjes uit zie”?
“Jazeker! ik vind het geweldig feestelijk zoals je je hebt verzorgd ter ere van mij” antwoordde ik.

Toen we zo met koffie, zelfgebakken appeltaart en slagroom voor ons aan tafel zaten, leek met dat een goed moment voor een belangrijke vraag.

“En Timo, aangezien het vandaag Moederdag is; zou je nog punten kunnen opnoemen, waarmee ik mijn moederschap kan verbeteren?”
Ik kijk mijn jongste zoon belangstellend aan.
Ogenschijnlijk niet verrast; alsof hij op deze vraag had zitten wachten, antwoordt hij op plechtige toon:
“Nou mam, dat weet je natuurlijk allang he?
“Wat weet ik allang?”
Hij roert eerst nog even met aandacht in zijn koffie. Dan kijkt hij me aan met een strenge doch welwillende blik.
“Nou, dat je wat minder kauwgom moet kauwen natuurlijk! Ten eerste weet je dat het slecht is voor je kaken en toch doe je het en ten tweede weet je dat ik het een super irritant geluid vind”.
Hij is uitgesproken en kijkt me vorsend aan.
“O ja”, antwoord ik coöperatief, “daar heb je helemaal gelijk in; aan dat punt moet ik natuurlijk nog blijven werken.”
Tegelijkertijd voel ik een vrij hoopgevende tegenzet aankomen.
“Maar als ik nu naar de tafel kijk, zie ik eerlijk gezegd naast jouw koffiekopje een uitgekauwde kauwgom liggen” – ik pak het dingetje even op – “en naast mijn bord eigenlijk niks. Dus wie kauwt er hier nu kauwgom?”
Hij antwoordt zuchtend: “Ja mam, dat is natuurlijk wel even wat anders. Ik rook namelijk en als je rookt, moet je wel een frisse adem hebben ja. Dus dan moet het juist weer wel.
“O, daar had ik niet aan gedacht. Weer wat geleerd”!
“Geeft niet mam; is niet erg”, zegt hij goeiig.

Deze herinnering geeft me nog steeds een dikke glimlach van binnen.

Studieperikelen en examenstress


26 januari 2016

Het is al weer veel te lang geleden dat ik mijn laatste blogbericht schreef. De maand december was voor mij niet alleen gevuld met drukte rondom de feestdagen maar vooral vol van het vooruitzicht op 16 januari examen te moeten doen.
Het examen psychosociale- en medische basiskennis. Verplicht gesteld door verzekeraars. Iets om wakker van te liggen en veel stress door te ervaren. Terwijl ik toch dol ben op studeren. En examen doen vind ik eigenlijk wel leuk. Waarom dan zoveel weerstand? Het zat hem vooral in het gedwongen karakter en in het medische deel.
Ik herkende mij deze maand helemaal in pubers die midden in de vermijding zitten. Thomas, ga nu aan je huiswerk!! Ja, zo! Je hebt toch heel veel huiswerk? Valt best mee….. Je hebt toch een toets? Ja ja, ga ik doen, later… ik heb nog tijd zat!

In mijn hoofd wist ik dat ik moest beginnen, maar er weigerde iets en als ik er dan voor ging zitten om te lezen over de celopbouw en de werking van regelkringen bij hormonen dan dacht ik meteen: waarom moet ik dit leren? Ik wil toch geen dokter worden? Pas toen ik me had neergelegd bij het feit dat het nu eenmaal moest, wilde ik vergoed blijven worden door verzekeraars, ging er iets veranderen.
Toen besloot ik alles op mezelf toe te passen wat ik ook altijd aan leerlingen adviseer bij afkeer en heftige tegenzin en uitroepen dat het nooit gaat lukken om dit in hun hoofd te stampen.
Ten eerste: soms heb je het nu eenmaal niet zelf voor het zeggen. En nee, het is niet eerlijk, maar dat zijn wel meer dingen niet. Soms moet iets omdat het nu eenmaal moet! Probeer het leren anders en daardoor leuker voor jezelf te maken . Verzin allerlei verschillende manieren om te leren; dan vergroot je de kans dat er iets bij je naar binnen komt.
Dat ging ik dus ook doen. Ik ging kijken naar biologielessen op you tube, kocht een superfijne pen en een mooi notitieblok, maakte schemaatjes met mooie kleuren op een groot vel, ging voor de spiegel staan en deed net alsof ik een medischwetenschappelijk programma aan het presenteren was, ging lopend met een lijstje in mijn hand begrippen opdreunen, plakte lijstjes in verschillende kleuren aan de keukenkastjes..
Steun van medestudenten helpt ook merkte ik. In de mailberichten werd zwaar gezucht en veel geklaagd. Ha fijn, ik ben niet de enige die een zwaar leven heeft!! En iemand had een overzicht van filmpjes verzameld over de te bestuderen onderwerpen. Er circuleerden oefenvragen met antwoorden. Geweldig, ik begon het bijna leuk te vinden!

Het examen is geweest. De vragen van de medische basiskennis waren lastig en ik heb er een paar fout, maar hopelijk toch een voldoende.

Ik heb wel weer veel aan deze ervaring als ik op een school ben en een jongen spreek die klaagt dat hij dus Frans moet leren, maar dat hij daar helemaal niets van kan en ook niet wil en dat hij het helemaal nergens voor nodig heeft, omdat hij later in Engeland game design gaat studeren. Wow! He’s my man! Ik snap hem. Ik kan het me helemaal voorstellen. En toch moet hij iets met Frans, gewoon omdat het moet om over te kunnen gaan. En ik heb nu 101 manieren bij de hand om die Franse woordjes en werkwoorden op een leuke manier binnen te laten komen. Hij wil er nog niet aan; vindt het niet eerlijk en het is ook te veel en het wordt nooit wat. Mijn idee om in het Frans voor de spiegel zijn favoriete programma te presenteren vindt hij heel raar, maar een Franse woordjesquiz maken, lijkt hem toch wel grappig!
Haha hij is om!!!

Het geluk van onhandigheid


14 oktober 2015

14 oktober 2015
Een systeemtherapeut is een therapeut van een speciale soort. Tijdens de opleiding wordt iedereen aangemoedigd “out of the box”te denken, te horen wat niet gezegd wordt en vooral niet te doen wat anderen ook al gedaan hebben. Het kan heel goed werken een moment van verwarring te creëren. In zo’n moment van verwarring gaat er iets stromen, er komt beweging in iets wat vast zat. Als therapeut kun je dat bewust inzetten door middel van een bepaalde benaderingswijze of techniek. Maar soms werkt iets ook gewoon door hoe je bent. Bij mij komt het wel eens voor dat ik door mijn onhandigheid een nieuwe opening tot stand breng. Ik pas die onhandigheid niet bewust toe. Soms ben ik er helemaal niet blij mee en soms wel.

Ik herinner me een kennismakingsgesprek met een schoolfobisch meisje van veertien jaar oud. Zij sprak niet of nauwelijks. Ik had haar een paar zaken verteld en ook iets gevraagd, maar ze reageerde ogenschijnlijk niet en bleef strak voor zich uit kijken. Ik keek ook even mee naar waar ze op dat moment naar zat te kijken. Dat bleek een klokje te zijn. Laat ik het er eens bijhalen, dacht ik bij mezelf en ik meende op te staan. Maar ik was op dat moment vergeten dat ik, terwijl ik zat, ik mijn voeten een beetje om mijn stoelpoot heen had gevouwen en in plaats van op te staan, viel ik op de grond. Ik keek wat schaapachtig en zij barstte in lachen uit. “ Haha wat dom! En trouwens, die klokken hier staan allemaal op de verkeerde tijd. Dat lijkt echt nergens op!” Ik moest er ook om lachen en gaf haar gelijk wat die klokken betreft. Zij bleek precies te weten hoe het werkte en samen hebben we die klokken toen in orde gemaakt. Dat ene onverwachte moment van verwarring bleek een geweldige opening. Zij had de eigenschap heel precies te zijn en heeft me daarna nog vaak op dingen gewezen die niet klopten. Daar was ik haar altijd dankbaar voor. We hadden een klik en hebben goed samengewerkt. Misschien was dat wel nooit gelukt als ik niet zo onhandig was geweest bij dat eerste ongemakkelijke gesprek en zij in al haar onzekerheid en angst heel even van haar superioriteit blijk kon geven.

Hier moest ik aan denken toen ik vorige week vrijdag in de trein zat op weg naar huis. Het was spitsuur en heel erg druk. Ik was blij nog een plekje gevonden te hebben in het overloopgedeelte van de trein tussen mensen met opvouwfietsen, koffers en tassen. Toen de trein begon te rijden, viel een meneer om, half over mijn buurman heen. Deze strak in het pak zittende, wat stuurs voor zich uit kijkende man, bleek mijn buffer. Ik bedankte hem daarvoor. De omgevallen man verexcuseerde zich omstandig. Hij droeg een wijde trenchcoat en had een kaal en vriendelijk hoofd met vrolijk wapperend haar rond de randen. Mijn stuurs kijkende buurman onthulde dat dit soort dingen wel vaker gebeurden: de week ervoor was er nog een conductrice op zijn schoot terechtgekomen. Deze opmerking had een lachsalvo in mijn passagiersgroepje tot gevolg. Ik kon het niet laten om op te merken dat hij mogelijk over een geheime aantrekkingskracht beschikte. Toen moest hij zowaar zelf ook lachen. We stopten in Leiden en de onhandige man zag kans te gaan zitten. Volgens hem was dat ook beter met het oog op de publieke veiligheid. Maar hij zat nog niet of vroeg bezorgd: “Waar zijn we eigenlijk? In Leiden?? O jee, maar dan moet ik er uit! Daaaaaag!!” Hij stapte uit net voordat de deuren zich sloten. De trein reed verder en hij zwaaide nog even. De mensen in ons stukje trein liet hij achter met een soort van glimlach. Er was iets ontdooid. Ik was de onhandige man dankbaar. Hij had geluk verspreid. Gewoon het kleine geluk dat soms zomaar voorbij komt. Ik voelde me ook weer verzoend met mijn eigen onhandigheid. Ja, dankbaar zelfs.

Eerste blogbericht helpende els


16 september 2015

Welkom op de blog van helpende els! Hierin wil ik u graag op de hoogte houden van alles wat ik als therapeut de moeite waard vind om met u te delen.

Dit eerste bericht wil ik graag beginnen met iets te vertellen over mijn naam.
Mijn zakelijk adviseur vindt het een naam die in commercieel opzicht niet in de prijzen valt.

Ook al zou hij gelijk hebben toch doe ik er geen afstand van. Ik ben eraan gehecht geraakt en al klinkt het in eerste instantie een beetje gek, het is bij nader inzien helemaal zo gek nog niet.
.
Je kunt het ten eerste achter elkaar zonder spatie lezen en dan staat er helpendeels. Dat wil zeggen dat Els wel helpt, maar zij levert slechts een gedeeltelijke bijdrage aan het resultaat. Het meeste doe je namelijk zelf. Je kunt het ook zelf. Het is alleen zo dat je het vertrouwen in eigen kunnen tijdelijk bent kwijtgeraakt. Els helpt je je zelfvertrouwen te hervinden en te oefenen met gedrag wat bij je past.

En dan de naam Els.
Vroeger vond ik die naam verschrikkelijk. Zo kort en hard dat je er van schrikt. Dat heeft wel iets te maken met mijn leraar Frans in de eerste klas van de middelbare school. Hij vond mijn naam  horrible!  Els? Wie heeft deze afschuwelijke naam bedacht? Het doet pijn aan mijn oren! Zo ga ik jou niet noemen. Ik zal een nieuwe naam voor je moeten verzinnen: mmmm….. ik noem jou voortaan….. Anguelique!!
Daar zat ik op mijn stoeltje te bibberen voor die enge man met zijn deftige kleding en luide bekakte stemgeluid en had het liefst onzichtbaar willen zijn. Maar iedereen keek nu naar mij helaas. Ik zag mezelf zitten als het meisje met de verkeerde naam. En ik was al zo ongelukkig omdat ik al gezien had dat ik de verkeerde kleren had en het verkeerde haar. Ook al had mijn moeder speciaal voor deze eerste schooldag een nieuwe bloes besteld uit de Wehkamp gids en had onze ijverige thuiskapper zich zwaar uitgesloofd, ik viel in deze stadse omgeving als meisje van het platteland zeer zeker niet in de prijzen. Noch met naam noch met verdere aankleding.

Maar die schaamte is allang voorbij. En ik vind mijn naam nu wel lekker fris, vrolijk, kort en krachtig. Enkele jaren geleden zag ik op tv zelfs een spotje voorbijkomen over hoe je een Els kon worden. Een Els stond voor een hulpvaardig, aardig en lief iemand, een juweeltje in de omgang met de medemens! Haha, zo leuk! Jammer dat ik het nu nergens meer kan terugvinden op internet. 

Dus het is met grote blijdschap en gepaste trots dat ik iedereen bij deze hartelijk welkom heet bij de blog van de hernieuwde site van helpende els!

V Els van Wijk

Praktijk voor Systeemtherapie
en Psychosociale begeleiding

mail: info@HelpendeEls.nl
tel: 06 1101 7005
kvk: 27337666

Algemene voorwaarden